Monthly Archives: November 2013

Boelies wees gewaarsku

01_BulliesRoelien van der Merwe was ernstig verontrus toe sy uitvind daar is ‘n webwerf wat verskriklike kommentaar oor haar kwytraak. Aanmerkings is oor haar gewig gemaak en dinge gesê wat impliseer dat sy vuil is.  Die webwerf het selfs andere genooi om aktief betrokke te raak en haar te beledig.

Die slagoffers van teistering (teistering sluit beledigende elektroniese kommunikasie, agtervolging en afknouery in) worstel al lank met gedrag wat neerkom op skending van hul regte maar wat nooit as `n kriminele oortreding beskou is nie en gevolglik nie wetlik strafbaar was nie.

Die langverwagte Wet op Beskerming teen Teistering 17 van 2011  het op 27 April 2013 in werking getree. Kragtens die Wet is teistering nie beperk tot  fisiese- en mondelinge mishandeling nie, maar sluit dit dreigemente of ongewenste aandag deur sosiale media en SMS-boodskappe in en kan persone wat hieraan blootgestel word ook om ‘n beskermingsbevel aansoek doen.

Wie geniet beskerming?

Die Wet maak dit moontlik vir enigiemand wat meen dat hy/sy geteister word om sonder regsverteenwoordiging die hof te nader vir `n beskermingsbevel.

`n Kind onder die ouderdom van 18 mag sonder die bystand van sy/haar ouers, of deur `n persoon wat namens die kind optree, aansoek doen om `n beskermingsbevel.

Verder, indien `n persoon nie in staat is om self  aansoek te doen om `n beskermingsbevel nie kan `n ander persoon wat `n wesenlike belang het om die teistering stop te sit, namens die geteisterde persoon aansoek doen om `n beskermingsbevel.

Watter beskerming word deur die Wet gebied?

Die Wet maak voorsiening vir ‘n spesiale prosedure waardeur `n aanvanklike hofbevel toegestaan word sonder onmiddellike kennis van die persoon wat die klaer teister. Die bevel word gebaseer slegs op die klaer se sy van die saak. Die hof sal onmiddellik die bevel toestaan indien hy tevrede is dat daar prima facie getuienis is dat die klaer geteister word, of moontlik geteister mag word, en dat skade gely word of gely mag word as die bevel nie toegestaan word nie.

Daar word dan `n datum bepaal waarop die persoon teen wie die bevel bekom is, redes kan aanvoer waarom die tussentydse bevel nie finaal gemaak moet word nie.

`n Beskermingsbevel kan aangepas word om voorsiening te maak vir die behoeftes van die klaer in sy/haar besondere situasie.  Dit beteken dat die hof die mag het om ‘n persoon te verbied om te teister of om ‘n handeling te pleeg wat in die beskermingsbevel gespesifiseer word.

`n Lasbrief vir arres kan tegelyk met die beskermingsbevel uitgereik word. Indien die persoon die bepalings van die beskermingsbevel oortree en voortgaan om die klaer te teister, kan die persoon dadelik gearresteer word.

Versuim om te voldoen aan die finale beskermingsbevel is `n kriminele oortreding en die oortreder kan ‘n boete of gevangenisstraf van nie langer nie as vyf jaar, opgelê word.

Hoe doen ek aansoek om `n beskermingsbevel?

Die klaer kan aansoek doen om ‘n beskermingsbevel deur `n aansoekvorm te voltooi by `n landdroshof waar hy/sy woon of werk, of by ‘n landdroshof waar die aanhitser van die teistering woon of werk.

Die klaer moet die redes uiteensit hoekom die beskermingsbevel benodig word en moet in besonderhede beskrywings verskaf van al die voorvalle van teistering wat hy/sy ervaar het.

Die klaer mag versoek dat die spesifieke handelinge van die teisteraar in die beskermingsbevel gelys word  en ook die hof  versoek om enige addisionele voorwaardes te stel wat nodig is om die klaer te beskerm en sy/haar veiligheid en welstand te verseker.

Om die klaer te beskerm sal  die fisiese huis- of werksadres van die klaer nie vermeld word in die beskermingsbevel wat aan die teisteraar voorsien word nie.

Boelies sal nou twee keer moet dink voordat hulle seksueel aanstootlike en ander beledigende materiaal stuur aangesien die lang arm van die gereg dit nie meer gaan duld nie.

Vir meer inligting skakel asseblief vir John Erasmus of Tana du Toit van ons kantore.

Hierdie is ‘n algemene inligtingstuk en moet gevolglik nie as regs- of ander professionele advies benut word nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of enige skade of verlies wat volg uit die gebruik van enige inligting hierin vervat nie. Kontak altyd u regsadviseur vir spesifieke en toegepaste advies.

Vermaak by jou gunsteling plaaslike restaurant of kwekery: Wie is aanspreeklik vir jou kind se seerkry?

02_kidsresturantWie is aanspreeklik en wie  is  verantwoordelik vir veiligheid in hierdie situasies?Ongelukke gebeur so vinnig, die soort ongelukke wat ‘n dag van opwinding en vreugde in ‘n nagmerrie gevul met afgryse verander. Hierdie tipe fratsongelukke kan binne ‘n oogwink gebeur indien die nodige stappe nie geneem word om hulle te verhoed nie.

Neem jou plaaslike restaurant as ‘n voorbeeld. Deesdae het amper elke restaurant ‘n speelkamer of vermaaklikheidsarea wat tot die beskikking van kinders of kleuters gestel word. Hierdie tipe vermaaklikheidsarea het selfs begin populêr word in kwekerye en by funksies soos troues of partytjies, ten einde die jongelinge besig te hou.

Die vraag bly egter – wie word verantwoordelik gehou vir die versekering van veiligheid by hierdie vermaaklikheidsareas? Wat is die regsposisie vandag in Suid-Afrika?

Om die regsposisie te bepaal moet daar na praktiese voorbeelde gekyk word, dus kyk ons na die voorbeeld van die vermaak aangebied by plaaslike restaurante en kwekerye en ook by funksies. Die Kinderwet sal hier van toepassing wees.

Artikel 140 van die Kinderwet 38 van 2005 is van toepassing indien:

  1. Die plek waar die vermaak aangebied word toeganklik is met deure, trappe, hysers of ‘n ander tipe meganiese toegang;
  2. Die meerderheid mense wat toegang verkry, kinders is; en
  3. Die persone, kinders ingesluit, wat die perseel binnegaan, meer as 50 is.

In die bogemelde geval moet die persoon wat die vermaak aanbied kennis neem van die maatreëls wat vervat word in die Kommentaar op die Kinderwet, spesifiek wat betref Artikel 140.

Die persoon wat vermaak aanbied in ‘n area wat kragtens die bogenoemde vereistes kwalifiseer, moet ingelig wees oor die getal mense, insluitend kinders, wat op die perseel gehuisves kan word en moet ook verseker dat daar ‘n voldoende getal helpers beskikbaar is om toe te sien dat nie te veel kinders die area binnegaan nie. Alternatiewelik moet daar ten tye van toegang verseker word dat dit volkome veilig is om so te doen.

Sou die getal mense (insluitend kinders) wél die getal van 50 oorskry, bly dit die verantwoordelikheid van die aanbieder van die vermaak om alle redelike stappe te doen en voorsorgmaatreëls te tref om die veiligheid van die kinders en ander mense in die vermaaklikheidsarea, deurentyd te verseker.

Ek verwys weer na die voorbeeld van ‘n restaurant of funksie. Hierdie vermaaklikheidsplekke huisves soms groot getalle kinders en selfs kleuters, en dit vereis streng nakoming van die veiligheidsmaatreëls.

Nog ‘n voorbeeld is ‘n kinderpartytjie waar ‘n springkasteel beskikbaar gestel word.  Gestel mnr. X se dogter verjaar en mev. Y bied aan om haar springkasteel by die partytjie op te rig vir die vermaak van die kinders. In hierdie geval is dit mev. Y se verantwoordelikheid om toe te sien dat daar aan alle veiligheidsvereistes voldoen word en sy, as aanbieder van die vermaak, sal  aanspreeklik wees vir die veiligheid van die kinders. Sou mev. Y om die een of ander rede nie aanspreeklik gehou word nie sal die verantwoordelikheid om die veiligheid van die kinders te verseker neerkom op haar volmaggewer as die “agent van die vermaak”.

Dit bly uiters belangrik dat die aanbieder of agent van die vermaak alle redelike stappe moet doen om na die veiligheid van die kinders en selfs die kleuters om te sien en sover moontlik hul veiligheid te verseker. In situasies soos hierdie, waar groot getalle kinders betrokke is, sal strenger veiligheidsmaatreëls vereis word.

Dit bring ons by nog ‘n vereiste, naamlik dat die beweging van deelnemers aan die spesifieke vermaak, deurentyd gemonitor moet word.

Die vereistes om kragtens Artikel 140 te kwalifiseer skep die indruk dat die artikel en sy vereistes slegs van toepassing is op situasies waar vermaak binnenshuis aangebied word maar dit is nie die geval nie. Buitelug-vermaaklikheidsareas waar toegang beheer word is ook aan hierdie kriteria onderhewig.

Buitelugareas soos strande en oop veld word vanselfsprekend uitgesluit aangesien toegang hiertoe nie beheer of beperk word nie.

Opsommend kan ons dus tot die gevolgtrekking kom dat die verpligting om die veiligheid en beskerming van die kinders wat gebruik maak van die vermaaklikheidsareas te verseker, dié is van die “vermaakorganiseerder” of die ”vermaakbestuurder” en dat hierdie persoon die volgende maatreëls moet tref:

  1. Bepaal die maksimum veilige ruimte wat nodig is om die getal kinders en ander mense wat na verwagting die geleentheid sal bywoon, te huisves;
  2. Verseker dat ekstra kinders nie toegelaat word tensy dit veilig is nie;
  3. Beheer die beweging van die kinders in die area;
  4. Verseker dat algehele veiligheid deurentyd gehandhaaf word in die omgewing van die vermaaklikheidsarea en binne die area self.

Daar is egter steeds die gevaar dat iets kan skeefloop en dit bring ons by die stappe wat teen die oortreder gedoen kan word, hoewel daar tans geen kriminele sanksies vasgestel is of in die vooruitsig gestel word nie.

Enige persoon wat behoorlik daartoe gemagtig is deur die munisipale owerheid van die betrokke gebied mag te enige tyd ‘n omheining binnegaan om te verseker dat daar aan alle veiligheidsmaatreëls voldoen word. Sou dit blyk dat daar nie aan die maatreëls voldoen word nie mag die persoon enige lisensie wat uitgereik is om die vermaak te magtig, terugtrek.

Ander maatreëls sluit in munisipale veiligheids- en gesondheidsverordeninge wat toegepas kan word om die aanbied van die geleentheid te verbied totdat die nodige veiligheidsmaatreëls getref is.

Laastens mag, in die geval van besering of skade wat gely word as gevolg van nalatigheid, ‘n deliktuele eis teen die oortreder ingestel word.

Vir meer inligting skakel asseblief vir John Erasmus of Tana du Toit van ons kantore.

Hierdie is ‘n algemene inligtingstuk en moet gevolglik nie as regs- of ander professionele advies benut word nie. Geen aanspreeklikheid kan aanvaar word vir enige foute of weglatings of enige skade of verlies wat volg uit die gebruik van enige inligting hierin vervat nie. Kontak altyd u regsadviseur vir spesifieke en toegepaste advies.

The impact of the new BBBEE codes of good practice on your business

03_BBEEEThe compilation and verification of a scorecard for an entity in terms of the Broad-Based Black Economic Empowerment (BBBEE) Act is done according to the Codes of Good Practice (the Codes) issued by the Department of Trade and Industry (the dti).

The Codes have been amended and the new Codes were gazetted on Friday 11 October 2013. These changes will have a significant effect on the BBBEE strategy of businesses and careful consideration will have to be given to adjustments in this area.

Major changes to the previous Codes include:

  • The seven elements on the scorecard are reduced to five elements and the weighting of each element has been adjusted as follows:
    1. Ownership (25 points weighting)
    2. Management Control (15 points weighting)
    3. Skills Development (20 points weighting)
    4. Enterprise and Supplier Development (40 points weighting)
    5. Socio-Economic Development (5 points weighting)
  • The total score will now amount to 105 instead of the previous 100.
  • The elements Ownership, Skills Development and Enterprise and Supplier Development are now categorised as priority elements, which means that certain minimum requirements are set for these elements. Large enterprises are required to comply with all the priority elements, whereas Qualifying Small Enterprises (QSEs) have a choice to comply with Ownership and one of the remaining priority elements.
  • If the minimum requirements set for priority elements are not met, the actual level obtained will be discounted by one level.
  • The limits for Exempt Micro-Enterprises (EMEs) have been adjusted to enterprises with an annual turnover of between R0 and R10 million (unless a sector charter applies). EMEs will still be deemed to be level four contributors.
  • QSE limits have been adjusted to enterprises with an annual turnover of between R10 million and R50 million (unless a sector charter applies).
  • EMEs and QSEs with black ownership of more than 51% will automatically qualify as level two contributors.
  • EMEs and QSEs with black ownership of 100% will automatically qualify as level one contributors.
  • Start-up enterprises will still be measured as EMEs during the first year following the formation of the enterprise.

There will be a twelve-month period from 11 October 2013 to 10 October 2014 during which businesses may choose to have their scorecard compiled and verified under either the old Codes or the new Codes. The purpose of this is to give businesses a chance to align and implement their BBBEE strategy to comply with the new Codes. Sector charters also have to align to the new Codes, but it is unclear whether it will be possible or even required to do this during the twelve-month period.

It is crucial to seek expert advice when adjusting any entity’s BBBEE strategy in order to avoid costly mistakes and ensure maximum benefit for the business, while properly complying with the relevant BBBEE legislation. For instance, enterprises that previously relied on an annual Socio-Economic Development grant in order to obtain a required BBBEE level will have to significantly adjust this amount.

Only qualified verification agents accredited under IRBA or SANAS may conduct independent verifications and issue the applicable certificate.

For more information please feel free to contact Stephan Bester or Andries Conradie from our offices.

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.

POPI Act

04_popiThe Protection of Personal Information Bill, which will soon become law and is commonly referred to as POPI, seeks to regulate the processing of personal information. It must be read with other relevant statutes such as:

• ELECTRONIC COMMUNICATIONS AND TRANSACTIONS Act 25 of 2002 (‘ECT’)

• PROMOTION OF ACCESS TO INFORMATION Act 2 of 2002 (‘PAIA’)

• REGULATION OF INTERCEPTION OF COMMUNICATIONS Act 70 of 2002 (‘RICA’)a

• CONSUMER PROTECTION Act 68 of 2008 (‘CPA’)

Personal information of both employees and clients is – given e-commerce and technology used in connecting businesses – becoming instantly accessible to third parties.

POPI aims to introduce certain protection principles to establish minimum requirements for the processing of personal information. There are eight information protection principles contained in chapter 3 of the Bill, namely:

Accountability; Processing limitation; Purpose specification; Further processing limitation; Information quality; Openness; Security safeguards; Data subject participation.

The intention is to promote transparency with regard to what information is collected and how it is to be processed. This might be the end of all those unsolicited sales calls and spam we receive on a daily basis.

Processing means broadly anything done with personal information, including collection, usage, storage, dissemination, modification or destruction (whether such processing is automated or not).

POPI compliance involves capturing the minimum required data, ensuring accuracy, and removing data that is no longer required. These measures are likely to improve the overall reliability of the organisation’s databases.

Compliance further demands identifying personal information and taking reasonable measures to protect the data, like tracking the workflow of client documents and ensuring that vital information is not misplaced or falls into the wrong hands.

The POPI Act is very much in line with similar legislation that exists in about 70 to 80 other countries, and South Africa is finally set to fall in line with international standards for the collection and handling of personal information.

The Act does not only protect the way in which information is used and/or re-used by the recipients of the information, but the party gathering the information also has the responsibility to ensure it is accurate, current and not misleading.

Personal Information may only be processed if voluntary, specific and informed consent is obtained.

An Information Protection Regulator will be appointed who will have broad powers and may consider the public interest as opposed to an individual’s rights to privacy.

There are, however, cases where POPI does not apply. Section 4 Exclusions include:

  1. purely household or personal activity
  2. sufficiently de-identified information
  3. some state functions including criminal prosecutions, national security etc.
  4. journalism under a code of ethics
  5. judiciary functions etc.

Reference:

  1. http://www.popi-compliance.co.za/
  2. http://www.saaci.co.za/

This article is a general information sheet and should not be used or relied on as professional advice. No liability can be accepted for any errors or omissions nor for any loss or damage arising from reliance upon any information herein. Always contact your financial adviser for specific and detailed advice.